شمارهٔ ۷۰۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اباشدچهدانم۷ بیت

ترا در دل وفا باشد چه دانمز خوبان این کرا باشد چه دانم

فکندی وصل خود با روز دیگرپس از مردن دوا باشد چه دانم

بکش گفتم مرا گفتی روا نیستچنین کشتن روا باشد چه دانم

دعا ناگفته داری نسد دشنامعطا پیش از دعا باشد چه دانم

به دیدن قانعم گفتم ز تو گفتقناعت در گدا باشد چه دانم

مرا گفتی کجا باشد دل توچنین مسکین کجا باشد چه دانم

کمال این ریش را مرهم صبوریستو لیکن آن ترا باشد چه دانم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درباره احساسات و تردیدهای خود در مورد عشق و وفا صحبت می‌کند. او از این سؤال می‌کند که آیا در دل محبوبش وفا وجود دارد و نمی‌داند که چگونه می‌تواند این را بفهمد. پس از جدایی، او نگران است که آیا می‌توان امیدی به وصال دوباره داشت یا خیر. شاعر همچنین به کشتن عشق و دعا و قناعت اشاره می‌کند و می‌پرسد که آیا این وضعیت‌ها واقعاً درست و مناسب هستند. در نهایت، او به مسکینی خود اشاره می‌کند و به مرهم صبوری به عنوان یک راه حل می‌نگرد، اما باز هم از اینکه آیا این راه حل مناسب است یا خیر، تردید دارد.