شمارهٔ ۶۷۹
مرا گویند عاشق گرد و بیدلچه کار آید مرا تحصیل حاصل
حدیث آب چشم خویش با دوستنگفتم کأن حدیثی بود نازل
مرا چون دید گریان گفت رفتمکه باران است و خواهد راه شد گل
چه اختر بود کامشب بر سرم تاختکه به در خانه من ساخت منزل
به أو خستگان دارد بی میلبود سرو سهی با باد مایل
به دل گفتم که هیچ آن زلف دلبندگشاید مشکل ما گفت مشکل
نکو خواندنه ماه آسمانتبقین بودست الألقابه تنزل
درو بامت پر از دلها عجب نیستتو عیاری بود عیار پر دل
کمال آن دم که روز رحلت اوستنخواهد بست جز مهرت به محمل