شمارهٔ ۶۶۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اق۷ بیت

هوای وصل تو دارد غریق بحر فراقچو تشنه که به آب روان بود مشتاق

شنیده ام که سگم خوانده عفاک اللهمن قیر بدین هم ندارم استحقاق

هزار بار به گرد جهان مه و خورشیدبر آمدند و نظیرت ندید در آفاق

اساس عقل بر افتاد تا به ابرو و چشمبنای حسن نهادی و بر کشیدی طاق

حدیث زلف درازت به گوش جان چو رسیدبه هم برآمد از آن حلقه حلقه عشاق

صحیفهای ملون حواشی گل رافروغ روی نو آتش فکند در اوراق

شوند اهل سپاهان غلام طبع کمالگر این دو بیت سرایند مطربان عراق

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عاشقانه و دلتنگی خود اشاره می‌کند. او از تشنگی و اشتیاقی که برای وصال محبوبش دارد سخن می‌گوید و این احساس را به تشنگی یک فرد برای آب تشبیه می‌کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هرچند دنیا پر از زیبایی‌هاست، اما هیچ‌کس شبیه محبوبش نیست. با ذکر زیبایی‌های محبوب از جمله زلف و چهره‌اش، شاعر عقل را تحت تأثیر قرار می‌دهد و نشان می‌دهد که عشق و زیبایی، همه چیز را تحت الشعاع قرار می‌دهد. در نهایت، او می‌گوید اگر این شعرها به‌صورت آهنگین باشد، در میان مردم محبوب خواهد شد.