شمارهٔ ۶۶۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)قافیه: ق۷ بیت

طبیب عشق به خون گو بساز شربت عاشقکه نیست در خور بیمار جز غذای موافق

از آن متاع که عاشق بیار خویش فرستدمراست جانی و آن نیز نیست تحفه لایق

رقیب سعی نماید چو غمزه نو بخونمبود موافق غماز فکر و رأی منافق

دلم به زلف تو چون پی برد به سر میانتکه کس به ذهن پریشان نکرد فهم دقایق

اگر دهان تو گویند هست و نیست ز تنگینه کاذبند درین نکته عاشقان و نه صادق

پزم خیال تجرده ولی ز زلف بتانمدر آمدست به گردن هزار گونه علایق

کمال روی تو دید و ز شوق در سخن آمدشود هر آینه طوطی ز عکس آینه ناطق

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ابراز عشق و نیاز به محبتی خاص می‌پردازد. او از طبیب عشق می‌خواهد که شربتی از خون عشق آماده کند، زیرا بیمار عشق فقط به غذا و دارویی که با دلش سازگار باشد، نیاز دارد. عشق او به محبوبش، شبیه زلف اوست که در نگاهش پیچیده و دشوار است. شاعر بیان می‌کند که در این عالم، حقیقت و دروغ در عشق یکی به نظر می‌رسد و هیچ‌کس نمی‌تواند به‌طور دقیق از احساسات عاشقانه آگاه باشد. او به زیبایی محبوب اشاره کرده و می‌گوید که کمال زیبایی او باعث بیداری و شور و شوق در دل‌ها می‌شود. در نهایت، این احساسات و عشق به محبوب به زیبایی با تصویرسازی و تلمیح‌های پیچیده بیان شده است.