شمارهٔ ۶۴۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یش۷ بیت

مرا بگفت کسان چون قلم مران از پیشکه من از دست تو خواهم گرفت خودسر خویش

چو دل حدیث تو گوید ز دیده خون بچکدرود هر آینه خون چون دهن گشاید ریش

اگر بریش دلم نیش نیز دره نگرددر آن نظاره به حیرت فرو رود سر نیش

بدست غمزه روانتر روانه کن تیریکه صبر آن نکند دل که بر کشی از کیش

دلا بیار سر و جان برسم درویشیکه بی معامله آمد مرید نا درویش

به حلق های غلامی مرا گران شده گوشچنانکه نشنوم این بار پند نیک اندیش

مزید جور ز دل کم نکرد هر کمالچرا که جور تو بیش است و مهر بیش از پیش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تعبیر احساسات عمیق و درد خود می‌پردازد. او از کسانی می‌خواهد که او را از نوشتن باز ندارند زیرا او علاقه دارد به بیان عشق و عواطفش. شاعر از دل شکسته و خونین خود حرف می‌زند و می‌گوید که اگرچه با درد مواجه است، اما این عشق و حسرت، جزیی از وجود اوست. او به زیبایی و غم عشق اشاره می‌کند و از خواسته‌اش برای رسیدن به جان و سر خود در مسیر درویشی می‌گوید؛ یعنی او می‌خواهد که در عشق، بی‌معامله و با چشمی باز به حقیقت بپردازد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که با وجود مشکلات و سختی‌ها، محبت و مهر او همچنان بیشتر می‌شود.