شمارهٔ ۵۵۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انکهبود۷ بیت

یارب آن شمع چگل دوش به مهمان که بودخط او سبزی و لبها نمک خوان که بود

چون خضر شد ز نظر غایب و معلوم نشدکه به تاریکی شب چشمه حیوان که بود

آن لب لعل کزو ماند دهان همه بازباز پرسید که دوشینه به دندان که بود

سر ما بود و در او همه شب تا دم صبحتا خود او شمع سرای که و ایوان که بود

سوختم از غم و روشن نشد این نکته هنوزکه شب آن شمع شکر لب به شبستان که بود

از دل خسته چه پرسی که که آزرد تراغمزه را پرسی که آن زخم ز پیکان که بود

گفته ای در غم هجرم نکند ناله کمالبر سر کوی تو دوش این همه افغان که بود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد یک شمع روشن و زیبا می‌افتد که در مهمانی بر دل او نشسته بود. او از خط سبز و لب‌های نمکین آن شمع صحبت می‌کند و نمی‌داند که چرا ناگهان غایب شده است. شاعر از غم و دل‌تنگی خود برای آن شمع سخن می‌گوید و سعی دارد بفهمد آن زیبایی در شب تاریک کجا رفته است. سراسر شب با یاد آن شمع سپری شده و او همچنان در غم تلاش می‌کند تا به راز این جدایی پی ببرد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که غم و ناله‌اش بر سر کوی معشوقش همچنان باقی است و نمی‌تواند از دل خسته‌اش سخن بگوید.