شمارهٔ ۵۴۸

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اید۷ بیت

هرگز ز زلف خویان بوی وفا نبایدگر تو شنیدی این بو باری مرا نیاید

مشتاق پای بوسم زآن بر سرم نباتیمنعم ز بیم خواهش پیش گدا نیاید

دی گفته ای به تحفه آرید سر بر این دعاشق به سر بیابه آنجا اما به پا نیاید

پیش تو بهر نام است آمده شد رقیباندور از خدا، به کعبه بهر خدا نباید

گر خرمیم و خندان از عمر نشریم آنروزی که از تو ما را درد و بلا نباید

عاشق نخواست دنی از دوست بلکه عقبیحرص و لئیم طبعی از پادشاه نیاید

نطع کمال خوشتر از فرش پادشاهانکز پوریای رندان بوی ریا نیاید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به سرایندگی وفا و عشق حقیقی می‌پردازد. او هشدار می‌دهد که نباید به ظواهر دلخوش بود و بوی وفا را از زلف محبوبان انتظار داشت. شاعر ابراز می‌کند که عشق حقیقی، فراتر از خواسته‌های دنیوی است و عاشق به دنبال لذت‌های زودگذر نیست. همچنین، او به تفاوت میان کعبه و خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که برای خداوند نباید به عبادت ظاهری توجه کرد. در نهایت، شاعر تنبه می‌دهد که کمال حقیقی و خوشی، در دوری از ریا و صداقت نهفته است و نباید برای جلب توجه دیگران به دنیا دلبسته شد.