شمارهٔ ۵۴۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ممیرود۷ بیت

هر کجا ذکری از آن ابروی پرخم می رودگر رود آنجا حدیث ماه نو کم می رود

گوئیا مور سلیمان است خط گرد لبشکانچنان گستاخ بر بالای خانم می رود

دی جدا از همدمان میشد براهی گفتمشحیف ازین عمری که بی باران همدم میرود

دولت دردت چه خوش بودی بغم یکجا مقیملیک چون درد تو می آید ز دل غم می رود

تا تو رفتی میرود از چشم ما پیوسته آبهر کجا جان می رود از پی روان هم می رود

خاک آن در درنظر وین طرف گریانم هنوزکعبه پیش چشم و آب از چشم زمزم می رود

گرچه بکجائی چو مجمر پای در دامن کمالطیب انفاس تو در اطراف عالم می رود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و احساسات شاعر نسبت به او می‌پردازد. شاعر به ابروی زیبا و خمیده‌ی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر جا نام او برده شود، از جمال و زیبایی معشوق کاسته نمی‌شود. شاعر با استفاده از تشبیهاتی مانند "مور سلیمان" به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که دل‌باختگی او موجب شده که عمرش بدون همراهی و دل‌خوشی بگذرد. همچنین، شاعر به درد و رنج‌های خود اشاره کرده و می‌گوید که این درد در غم معشوق خوشایندتر است، اما وقتی معشوق دور می‌شود، اشک‌هایی که می‌ریزد، مداوم و فراوان است. در نهایت، شاعر به فضایل معشوق و بوی خوش او اشاره می‌کند که در جهان پخش شده است.