شمارهٔ ۵۲۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وبود۸ بیت

نقطه دایره لطف دهان تو بودآیت حسن خط مشک فشان تو بود

سر به بیماری باریک کشة آخر کارهر که را آرزوی موی میان تو بود

پایه همت درویش و سرافرازی اوبه هوای قد چون سرو روان نو بود

آنچنان داد خطت داد نکوئی کز شوقتا به گلبرگ طری جامه دران تو بود

بی گل روی تو هر لاله که روید ز گلمبر دلش داغ تو بر سینه نشان تو بود

دم آخر که بپوشم از جهان چشم امیدهمچنان گوشه چشم نگران تو بود

ملک دلها ز نو آباد بود به که خرابخاصه ملکی که سراپای از آن تو بود

گفته به صورت او مظهر معنیست کمالخود عیانست چه حاجت به بیان تو بود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند. او دهان و چهره معشوق را نقطه‌ای از لطف و زیبایی می‌داند و خط و شکل آن را نشانه‌ای از خوبی‌های او می‌گیرد. شاعر به کسانی که آرزوی موی معشوق را دارند، اشاره می‌کند و به عظمت و جذابیت معشوق و اثر او بر دل‌ها می‌پردازد. همچنین، او از امید به معشوق در لحظه‌های آخر زندگی یاد می‌کند و می‌گوید که دل‌ها با وجود معشوق آباد می‌شوند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که زیبایی معشوق به قدری واضح است که نیازی به توصیف ندارد.