شمارهٔ ۴۹۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ونشد۷ بیت

گفتمش حال دل گمشده دانی چون شدگفت با ما چو در افتاد همان دم خون شد

پارسایان که نظر از همه می پوشیدندچشم تان تو دیدند و همه مفتون شد

تا لب جام گرفت از لب لعلت رنگیای با خرقة ازرق که بمی گلگون شد

ما چو شمعیم که از سر زنش دشمن و دوستسوز ما کم نشد و آتش دل افزون شد

تا نگویند به پیش تو مرا آبی نیستاشکم از دیده به بیرون شدنت بیرون شد

مطرب از گفته او گر غزلی خواهد خواندگوش دارید که در سخنش موزون شد

مینوشتی سخن از وصف تو دوشینه کمالهرچه آمد به زبان قلمش مقرون شد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این متن از حال و هوای خود و احساساتش سخن می‌گوید. او از یک گمشده صحبت می‌کند و به درد و رنجی که بر او گذشته اشاره می‌کند. پارسایان و نیکان هم که معمولاً پنهان می‌شوند، به دلیل دیدن حال او دلسوخته و مجذوب او شده‌اند. در ادامه، شاعر با تشبیه خود به شمع از عشق و سوز دل سخن می‌گوید و اینکه این آتش فرقی برای دوست یا دشمن ندارد. او همچنین اشک‌هایش را بیان می‌کند که از چشمانش می‌ریزد و می‌خواهد از طرف کسی نادیده گرفته نشود. در پایان، شاعر به شعر و غزل اشاره می‌کند و می‌گوید که هر سخن و وصفی از معشوقش به قلمش نظم و قوام می‌بخشد.