شمارهٔ ۴۸۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اتوبهدهد۷ بیت

گر ترا از ستم و جور خدا توبه دهدزاهد شهر زعشق تو مرا توبه دهد

پارسا کز به شاهه به دهان آره آبدیگری را زمی و نقل چرا توبه دهد

زاهد آن نیست که از دست گذارد نسبیعمگرش همت رندی ز ریا توبه دهد

بخشش پیر مغان بنگر و شرب صوفیکه صراحی می و سنج به ما توبه دهد

کردم از بیم رقیبان به زبان نوبه ز عشقهمه کس راز گنه بیم بلا توبه دهد

گر تو از فتنه گری تویه دهی ابرو راغمزه را چشم تو زین شیوه کجا توبه دهد

بس نکرد از لب و چشم خوش معشوق کمالگرچه او از می و مستی همه را توبه دهد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره تضاد بین عشق و پارسایی است. شاعر از زاهد و پارسا انتقاد می‌کند که در محبت و عشق به خدا توبه می‌کنند، در حالی که عشق واقعی لازم نیست که از سوی آنها تقیید شود. او به ویژگی‌های معشوق اشاره می‌کند که با زیبایی و جذابیت خود، دل‌ها را به سر می‌برد و به تعبیر او، هیچ چیز نمی‌تواند جلوی عشق حقیقی را بگیرد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که عشق و مستی از می‌ و رازهای دل، در برابر توبه‌های خشک و ریاکارانه، ارجحیت دارد.