شمارهٔ ۴۷۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وناید۷ بیت

فرح به سینه پر غصه بی تو چون آیدکه گر به کوه بسنجم غمت فزون آید

گذشت از غم فرهاد سالها و هنوزصدای ناله اش از کوه بیستون آید

اگر رود ز دل ریش من بگردون دودبسوزد ابر و ازو ژاله لاله گون آید

به بین تفاوت راه ای قبه خشک دماغتراز بینی و ما را ز دیده خون آید

ز چشم سلسله مویان حکایت احبابحکایتیست که از مستی و جنون آید

همین که نقش دهانش چو میم بندد چشمخیال ابروی او پیش من چو نون آید

عجب مدار که روزی به آب چشم کمالز آستانه او سرو و گل برون آید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر به حسرت و غم و اندوهی عمیق اشاره می‌کند که در فقدان معشوقش به سر می‌برد. او می‌گوید که حتی اگر غم معشوقش را با کوه‌های بلند مقایسه کند، باز هم احساس می‌کند که غمش بیشتر است. همچنین ناله‌های فرهاد، که در گذشته عاشق بوده، همچنان از دل کوه‌ها به گوش می‌رسد. شاعر احساس می‌کند که دلش با درد و غم پر شده و این غم به مانند دود و ابر اشک برمی‌خیزد. او به تفاوت نگاه‌ها اشاره می‌کند و از درد ناکامی و دل‌تنگی خود می‌گوید. همچنین یادآور می‌شود که موی یار و زیبایی‌اش در خیال او مانند نشانه‌هایی از عشق و جنون است. در نهایت، شاعر به قدرت عشق و تاثیر آن بر زیبایی‌های طبیعی اشاره می‌کند، به گونه‌ای که با اشک‌هایش، گل‌ها و درختان به زیبایی‌هایی در کنار آستانه معشوقش تبدیل می‌شوند.