شمارهٔ ۴۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یرما۷ بیت

ما را به عشق می کند ارشاد پیر ماداند که زاهدی نبود دلپذیر ما

دل جای مهر تست چه پنهان کنیم رازچون روشن است پیش تو ما فی الضمیر ما

جان میدهیم تحفه به باد و نمی بردخجلت برد مگر ز متاع حقیر ما

در حسن و حسن عهد نیابیم سالهاهم ما نظیر آن به و هم او نظیر ما

گفتم فرست ناوکی از کیش خویش گفتترسم که باز چشم بدوزی به تیر ما

تاراج عمر سهل بود گر کنی به وصلمسکین نوازی دل و جان اسیر ما

دست کمال گیر که بی تو ز پا فتادکی رحمت تو در دو جهان دستگیر ما

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و ارشاد پیر خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دل او جایگاه محبت معشوق است و نمی‌تواند دلی پنهان باقی بگذارد. او می‌گوید که جان خود را فدای محبوب می‌کند اما خجالت دارد که باری بر دوش او بگذارد. همچنین اشاره می‌کند که در زیبایی و عهد عشق، سال‌ها را بی‌نتیجه سپری کرده‌اند و به رفتار معشوق خود توجهی دارد. شاعر گلایه می‌کند که زندگی را از دست می‌دهد اگر به وصال نرسد و از رحمت معشوق خود طلب کمک می‌کند تا از این حالت رهایی یابد.