شمارهٔ ۴۶۶
عرفات عشق بازان سر کوی بار باشدبعلطواف کعبه زین در نروم که عار باشد
چو سری بر آستانش ز سر صفا نهادیبصفا و مروه ای دل دگرت چه کار باشد
قدمی ز خود برون نه بریاض عشق کآنجانه صداغ نفحه گل نه جفای خار باشد
به معارج اناالحق نرسی ز پای منبرکه سری است جای این سر که سزای دار باشد
ز می شبانه ساقی قدحی نثار ما کننه از آن معنی که او را به سحر خمار باشد
به فریب و وعده ما را مکش ای پسر که تشنهز عطش بمیرد اولی که در انتظار باشد
نکند کمال دیگر طلب حضور باطنکه قرار گاه زلفش دل بیقرار باشد