شمارهٔ ۴۱۶

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ادهبود۷ بیت

دوشم خیال روی تو در سر فتاده بودگوشی در بهشت برویم گشاده بود

تا تو ز در درآنی و مجلس دهی فروغشب نا بروز شمع به پا ایستاده بود

ساقی به یاد روی توام هر قدح که دادآب حیات بود که خوردم نه باده بود

جام از لب تو خواست گذشتن به ناز کیآن صاف دل بین که چه مقدار ساده بود

در خواب دیدمت که بمن دست می دهیدولت نگر که دوش مرا دست داده بود

سرگشته که بود روان پیش تو چو شمعجانی بدست کرده و بر کف نهاده بود

درد ارچه کم نبود ز هر سو کمال رادوش از فراق روی تو چیزی زیاده بود

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یاد روی محبوبش به خواب رفته و احساساتی عمیق را توصیف می‌کند. او در بهشت خیالی خود منتظر ورود محبوبش است و شب را به سبب نور او روشن می‌بیند. هر جرعه‌ای که از ساقی می‌نوشد، آب حیات را احساس می‌کند نه باده را. همچنین در خواب، دست محبوب را می‌بیند و این لحظه را بسیار ارزشمند می‌داند. شاعر به یاد می‌آورد که در کنار محبوبش، بی‌نهایت شاد و سرگشته بوده و در عین حال به درد فراق او نیز اشاره می‌کند که هیچ گاه به اندازه دوری از او احساس نشده است. این شعر، تجلی عشق و آرزوهای شاعر نسبت به معشوقش را به تصویر می‌کشد.