شمارهٔ ۴۱۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اچهکند۷ بیت

دل من بی تو دگر دیده بینا چه کنددیده بی منظر خوب تو تماشا چه کند

زان لبم می ندهد دل که نظر بر گیرمچشم صوفی نشود سیر ز حلوا چه کند

داغ و دردی که رسد از تو مرا حق دل استدل حق خود نکند از تو تقاضا چه کند

عاشق از شوق جمال تو چو گل جامه جانحالیا کرد بصد پاره دگر تا چه کند

پارسا از ورع و زهد قبول تو نیافتتا عنایت نبود فایده اینها چه کند

یار بی جرم گرفتم همه را کشت امروزهیچ با خود نکند فکر که فردا چه کند

کرده از هر طرفی درد و بلاقصد کمالدر میان همه مسکین تن تنها چه کند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات، به درد و رنجی که از دوری محبوبش احساس می‌کند، اشاره دارد. او می‌گوید که دلش بدون محبوبش بینا نیست و نمی‌تواند زیبایی‌های جهان را ببیند. در ادامه، از عشق شدیدش به محبوب می‌گوید که باعث می‌شود همه چیز را فراموش کند و تنها در فکر او باشد. همچنین، به ناامیدی‌هایی که از تلاش‌های معنوی و زهد دارد اشاره می‌کند و می‌خواهد بگوید که بدون عنایت محبوب، هیچ کدام از این کارها فایده‌ای ندارد. در نهایت، او از تنهایی و رنجی که در اثر این عشق می‌برد، سخن می‌گوید و به احساساتش عمیقاً پرداخته است.