شمارهٔ ۴۰۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابکشد۷ بیت

دل من بار جنایه تو نه تنها بکشدداغ جور و ستمت هر دو به یک جا بکشد

جان به یک سر نکند با سر شمشیر تو قطعکه چو زلفت بقدمهای تو سرها بکشد

خوش بود تیر تو بر سینه ولی آن خوش نیستکه کماندار تو باز آبدش از ما بکشد

نرسد بر نو به چارده بر گوشه بامگر ز خورشید رخی سر به ثریا بکشد

این همه بار جفا عاشق از آن کرد قبولکه درین واقعه خود را بکشد با بکشد

قلم صنع کند رقص و سراندازیهادست قدرت گر از آن صورت زیبا بکشد

می کنند ناله و آه از دل غمدیده کمالهر که شد عاشق روی تو ازینها بکشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عواطف و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. او بیان می‌کند که دلش توان تحمل بار گناه‌های محبوب را دارد و با وجود ستم و جور او، داغ این مصائب را نیز بر جان می‌کشد. شاعر اشاره می‌کند که جانش را با شمشیر محبوب نمی‌تواند قطع کند، چرا که در برابر زیبایی او سر و دل می‌دهند. او تأکید می‌کند که عشق او به محبوب باعث تحمل همۀ سختی‌ها و جفاهایی شده که از جانب او وجود دارد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که عاشق‌ شدگان در دل، ناله و آه می‌کنند و این درد را تحمل می‌کنند.