شمارهٔ ۳۹۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)۷ بیت

در غم دلدار کس را این دل انگاری مبادهیچ عاشق را ز یاری درد بی باری مباد

ناز های و هوی مستان زاهدان در زحمشندرا عاشقانرا از می عشق تو هشیاری مباد

خون دل آمد شرابم نقل: دشنام رقیبگر دل باران خود دارد بر آتش همچنین

هیچکس را اینچنین خواری و خونخواری مباداینچنی جز با منش باری و غمخوار مباد

چشم بیدار مرا گر خواب می پوشد نظربانگ مرغ از دام چون بخشد فرح صیاد را

جز خیالش مونسی در خواب و بیداری میادکار دل در زلف او جز ناله و زاری مباد

از طلب گر می فزاید داغ و درد او کمالدر دل ریش تو جز درد طلبکاری مباد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و درد عشق صحبت می‌کند. شاعر از سختی‌های عاشقی و غم دلدار سخن می‌گوید و اظهار می‌دارد که هیچ کسی نباید چنین رنجی را تجربه کند. به تأکید می‌رسد که عشق و حسرتی که از معشوق به دل عاشق نشسته، باعث درد و زاری اوست. شاعر همچنین به ناز و بازی‌های زاهدان اشاره می‌کند که برای عاشقان زحمت‌آور است و بیان می‌کند که هیچ عشق و دوست داشتنی نباید با این اندازه رنج و عذاب همراه باشد. در نهایت، شاعر احساس طلب و درد ناشی از آن را بیان می‌کند و آرزو می‌کند که دیگران چنین حالتی را نچشند.