شمارهٔ ۳۹۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اکند۷ بیت

در راه عشق هر که بمن اقتدا کندباید که سر ببازد و جان را فدا کند

دیوانه وار خانه هستی کند خرابهر کو اساس عشق حقیقی بنا کند

باری گزیده ایم که در حاصل حیاتسر کنیم در سر کارش کرا کند

در حق من رقیب اگر گفت تهمشیصاحب نظر هر آینه این افترا کند

روزی ز روی لطف نپرسی که این غریببی ما چگونه میگذراند چها کند

وقتی ندانی از سر کویت شنیدمیکوهاتفی که بازم از آنجا ندا کند

سی ساله بندگی کمال ار قبول نیسترفت آنچه رفت باز زند ابتدا کند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و راهی است که فرد باید برای رسیدن به عشق حقیقی طی کند. شاعر می‌گوید که هر کس بخواهد به او اقتدا کند باید آماده باشد که جانش را فدای عشق کند و همه چیز را در این راه از دست بدهد. او به دشواری‌های زندگی و حسرت‌های مربوط به عشق اشاره می‌کند و می‌گوید اگر کسی درباره‌اش بد بگوید، این حرف‌ها بی‌اساس هستند. همچنین از تنهایی و چالش‌های زندگی‌اش می‌گوید و در انتها به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی به کمال برسد، باید دوباره زندگی را از نو شروع کند.