شمارهٔ ۳۹۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: واید۷ بیت

خوشا غمی که برویم ز روی او آیدکه هرچه آید از آن رو مرا نکو آید

به شوخی آمدن و ناشکستش دل راگرانترست ز سنگی که بر سبو آید

سوار اشک که راند به هر طرف گلگونچو خاک پای تو بیند روان فرو آید

صبا گرفته کمند بنفشه دستاویزکه شب به حلقه آن زلف مشکبو آید

بدان خیال که بیند رخ نو گل در آبروانتر از دگران بر کنار جو آید

چه جای چشمه حیوان که جوی های بهشتاگر دهان نو بابة بجست و جو آید

کمال وصل میانت چگونه بنویسدکه آن سخن بزبان قلم چو مو آید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شگفتی عشق و زیبایی معشوق اشاره دارد. شاعر از غم و شوقی سخن می‌گوید که با دیدن معشوق به وجود می‌آید و بیان می‌کند که هر چیزی که از چهره او بیاید، برایش دلپذیر است. همچنین به حسرت و تاثیری که معشوق بر دل عاشق می‌گذارد، اشاره شده است. احساسات پیچیده‌ای مانند شادی و درد در این شعر ملموس است و شاعر به مقایسه زیبایی معشوق با چیزهای دیگر می‌پردازد و نشان می‌دهد که هیچ چیز نمی‌تواند به جذابیت او نزدیک شود. در نهایت، شاعر از چگونگی ابراز احساساتش نسبت به این عشق و زیبایی می‌گوید و از زبان قلم به عنوان ابزاری برای بیان این احساسات استفاده می‌کند.