شمارهٔ ۳۷۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: منمیکند۷ بیت

چشم تو التفات به مردم نمی‌کندبر خستگان غمزه ترحم نمی‌کند

زلفت کشید شانه و گفتا فرو نشینبر آفتاب سایه تقدم نمی‌کند

اشکم ز عکس روی تو شب‌ها در تو بافتبر ماهتابه قافله ره گم نمی‌کند

جان محب به خنده نمی‌آید از نشاطتا زیر لب حبیب تبسم نمی‌کند

چندان که می‌توان سخن دل به ما بگوعاشق به صوت و حرف تکلم نمی‌کند

صوفی به دور لعل لبت سنگسار بادگر سر فدای خشت سر خُم نمی‌کند

بی‌عشق گل‌رخی نسراید غزل کمالبلبل که مست نیست ترنم نمی‌کند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عاشقانه و ناکامی خود در عشق می‌پردازد. او بیان می‌کند که چشم محبوب به دیگران توجهی ندارد و بر رنج دیدگان رحم نمی‌کند. همچنین، در اشاره به زلف محبوب، می‌گوید که حتی سایه‌اش بر آفتاب تقدم نمی‌کند. اشک‌های شاعر که به یاد محبوب می‌ریزد، راهی برای گم نکردن قافله شب و ماهتاب است. شاعر به این نکته اشاره دارد که عشاق تا زمانی که لبخند محبوب را نبینند، نمی‌توانند شادی را احساس کنند. او می‌گوید که عشق به گفتگو و حرف زدن نیاز دارد، و صوفی نیز اگر عاشق باشد، نمی‌تواند بی‌توجه از محبوبش بگذرد. در نهایت، شاعر نتیجه می‌گیرد که بدون عشق، هیچ چیز زیبایی را نمی‌تواند بیافریند، همانطور که بلبل بدون مستی نمی‌تواند نغمه سر دهد.