شمارهٔ ۳۷۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اید۵ بیت

جهان بخواب و دمی چشم من نیاسایدچو دل بجای نباشد چگونه خواب آید

غلام نرگس دلربای خودمکه کشته بیند و بخشایشی نفرماید

چو مایه هست زکاتی بده گدایان راکه نیکویی و جوانی بکس نمی باید

کسی در دل شب خواب بیغمی کردستبر آب دیده بیچارگان نبخشاید

بر غم دشمن بدگو کمال دلشده رابکش مگو که بخون دست من بیالاید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد و از عدم آرامش و خواب ناشی از غم و ناراحتی صحبت می‌کند. او می‌گوید که وقتی دلش آرامش ندارد، چطور می‌تواند بخوابد. شاعر به محبتی که نسبت به معشوق خود دارد اشاره می‌کند و از این که گویی عشق او او را به مرگ کشانده است، ابراز ناامیدی می‌کند. او همچنین درخواست می‌کند که اگر چیزی دارد، باید به نیازمندان بدهد، زیرا زیبایی و جوانی نمی‌تواند جاودان باشد. در نهایت، شاعر می‌گوید که کسی که در دل شب خواب راحتی دارد، نمی‌تواند بر غم دیگران بی‌تفاوت باشد و نسبت به مشکلات آن‌ها بی‌اعتنا بماند.