شمارهٔ ۳۵۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: مبود۷ بیت

پیش از آندم که می و میکده در عالم بودجان من با لب خندان قدح همدم بود

بوی خون کز دهنم میدمد امروزی نیستزانکه این رایحه در آب و گل آدم بود

لب جانبخش تو در خنده مرا دل میدادورنه جان و دل از آن زلف سیه درهم بود

گلی شرم رخت آن روز همی کرد عرقکه به پیراهن صحرای جهان شبنم بود

عقل مدهوش من آندم به خرابات ازلگاهی از لعل تو دلتنگ و گهی خرم بود

هر جراحت که همی کرد غمت بر دل ریشزخم شمشیر جفاهای تواش مرهم بود

زاهد خام چه داند که چه می گفت کمالکو، نه در پرده دلسوختگان محرم بود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد روزهایی می‌افتد که پیش از وجود می و کعبه در جهان، با لبخند و خوشحالی زندگی می‌کرده است. او احساس می‌کند که بوی خونش در حال حاضر نیست زیرا این رایحه از ذات انسان سرچشمه می‌گیرد. لب معشوقش به او دل و شادی می‌دهد و بدون آن، دلش دچار ناامیدی می‌شد. شاعر به یاد می‌آورد که گل شرمنده‌ای در روزی خاص، نماد زیبایی و لطافت در دنیا بوده است. عقل او در آن زمان، در عالم خرابات بی‌نهایت گیج و مجذوب زیبایی‌های معشوق بوده و زخم‌های ناشی از غم یاد معشوق، مانند درمان زخم‌های جسمی است. او به زاهدانی که از عشق و درد دل‌سوختگان بیخبرند، طعنه می‌زند که آنها نمی‌توانند عمق این احساسات را درک کنند.