شمارهٔ ۳۵۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن (رمل مثمن مخبون)قافیه: ابنماند۷ بیت

بی لبت در جگر تشنه لبان آب نماندبی سر زلف تو در رشنه جانه ناب نماند

تا شمال رخت افتاد بخاطر ما رابه دو چشم نو که در دید: ما خواب نماند

بر سر زلف تو بگذشت شبی باد وزانگرهی باز شد و رونق مهتاب نماند

در چمن باد صبا بوی تو آورد ز شرمرنگ در روی گل و لاله سیراب نماند

دولت وصل تو رفت از سر و شة عیش حرامکامرانی نتوان کرد چو اسباب نماند

محتسب گو در مسجد بگل امروز برارکه ز ابروی تو ما را سر محراب نماند

گو ببندید در میکده بر روی کمالکش ز سودای لبته ذوق می ناب نماند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به شدت نازک اندیشی و حسرت شاعر اشاره دارد. شاعر از فقدان معشوق و تأثیر آن بر زندگی‌اش صحبت می‌کند. او می‌گوید که بدون لب‌های معشوق، دل و جانش تشنه است و فراموشی در چشمانش رخنه کرده است. باد شبانه زلف‌های معشوق را به یادش می‌آورد و بوی او در گل‌ها حس می‌شود. شاعر اشاره می‌کند که خوشبختی و لذت زندگی‌اش بدون عشق معشوق ممکن نیست و در فضای مسجد نیز تاثیر نگاه معشوق را حس می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که در میکده، لذت حاصل از عشق و زیبایی معشوق از دست رفته است.