شمارهٔ ۳۰۴

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: پابند۹ بیت

آنها که لب چون شکرستان نو پابندآن نقل همان در خور دندان نو پابند

زیر قدمت خاک شده جان عزیزستهر گرد که بر گوشه دامان تو پابند

از چشمه حیوان نئوان بافت همه عمرآن لطف که در چاه زنخدان پر پابند

آنجا که به خط سبز کنی خوان ملاحتطاووس ملایک مگس خوان تو پابند

از خاک شهیدان گل رحمت شکنانهمر غنچه که در سینه ز پیکان نو پابند

زینگونه که من بافتم آن لعل روان بخشگر جوی بهشت است که جویان پر پابند

جنت طلبان هرچه بجویند ز طوبیدر قامت چون سرو خرامان تو بابند

گر خضر بقا چون خطت از آب بقا بافتعشاق حبات از لب خندان نو پابند

بردی دل عشاق کمال از سخن خوبخوبان عمل نه ز دیوان نو پابند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است و به تصویر کشیدن جذابیت‌های او می‌پردازد. شاعر از لب‌هایی شکرین و دندانی زیبا سخن می‌گوید که همچون نقل شیرینی هستند. او عشق و ارادتش را به معشوق ابراز کرده و خاک پای او را ارزشی برابر با جان عزیز خود می‌داند. همچنین، شاعر به لطافت و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چه جویندگان به دنبال بهشت و نعمت‌های آن هستند، در زیبایی و قامت او متوقف می‌شوند. در نهایت، شاعر به عشق و کمالی که از سخن معشوق سر چشمه می‌گیرد، اشاره می‌کند و بر این واقعیت تأکید می‌کند که زیبایی‌های حقیقی در عمل و وجود او نهفته است.