شمارهٔ ۲۸۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن (رمل مثمن سالم)قافیه: انت۷ بیت

یاد بوس چون منی حیف است کآید بر زبانتنیک گفتی نیک پیش آ، تا ببوسم آن دهانت

زاهد پر خواره می شد دم به دم لاغر میانترا گر دل او گه گهی میرفت در فکر مانت

زآن دهان و زآن میان خواهد دلم پرسد نشانیبی نشان از بی نشانان زودتر باید نشانت

چون بشیر از لبلة المعراج زلفت بر گذشتهدر میان قاب قوسیتم فکنده ست ابروانت

سر به هر در میزنیم شاید در آری سر از آن دراینهمه تصدیع از آن آورده ام بر آستانت

گفتمش یکدم مجالم ده که تا آن لب پیوسمگفت پرهیز کن کاین انگین دارد زبانت

با خیالش تا سخن راندی کمال از در اشکتمیچکد درهای گوناگون از لفظ در فشانت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به یاد بوسه و عشق خود اشاره می‌کند و به زیبایی‌های معشوقش می‌پردازد. او از دل تنگی و دلتنگی‌اش برای بوسیدن لب‌های معشوق سخن می‌گوید و آرزو دارد که بتواند عشق خود را ابراز کند. شاعر همچنین به زاهدانی اشاره می‌کند که در تلاشند عشق را درک کنند، ولی دلشان آن‌چنان درگیر عشق معشوق است که به فکر آن می‌افتند. او در ابیات به ارتباطات عمیق موجود در عشق و زیبایی‌هایی که در معشوقش می‌بیند، اشاره می‌کند و در نهایت از آن می‌گوید که حرف‌های عاشقانه‌اش چطور از دلش به زبانش سرازیر می‌شود.