شمارهٔ ۲۷۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایاونرفت۶ بیت

هرگز ز جان من غم سودای او نرفتوز خاطر شک تمنای او نرفت

آن دل سیاه باد که سودای او نپختوان سر بریده باد که در پای او نرفت

با این همه جفا که دل از دست او کشیدسودای دوستی ز سویدای او نرفت

آمد عروس گل به چمن با هزار حسنوز کوی دوست کسی به تماشای او نرفت

پیک نفس که مژده رسان حیات اوستبی حکم او نیامد و بی رای او نرفت

مسکین کمال در سر غوغای عشق شدوآن کیست خود که در سر غوغای او نرفت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عواطف عمیق و ناگسستنی خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که هیچ‌گاه غم و longing (آرزوی عمیق) معشوق از دل و جانش نرفته است. دلش را سیاه می‌داند اگر نتواند به عشق او پایبند باشد و حتی در مواجهه با جفاهای محبوب، عشق و دوستی‌اش نسبت به او کاهش نیافته است. او به Beauty (زیبایی) و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس برای دیدن او به باغ نرفته است. همچنین، شاعر بیان می‌کند که نفس و حیاتش وابسته به وجود محبوب است و بدون خواست او، هیچ چیزی اتفاق نمی‌افتد. در نهایت، او خود را در دریای عشق گم شده می‌بیند و از خود می‌پرسد که کیست که نتوانسته در این عشق عمیق فرورود.