شمارهٔ ۲۶۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وگرفت۷ بیت

مه لاف حسن زد به نو زا رخ بر او گرفتخط جانب رخ نو گرفت و نکو گرفت

بوی تو چون شنیدن گل عندلیب مستچندان کشید ناله که آواز او گرفت

از بوس پایه سرو بهم پوست باز کرددر هر گه که پای بوس توأم آرزو گرفت

زاهد به صحبت نو پر رندان درد نوشآن روز بار یافت که بر سر سبو گرفت

شوق لبت به میکده اش برد موکشانپیری که از مرید همه ساله مو گرفت

گلگون سوار بر ره عشق نو خیل اشکدر ریختند و روی زمین را فرو گرفت

ضایع مکن که حرف بود در بصر کمالچشم تو سرمه ای که از آن خاک گو گرفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و عشق توصیف می‌کند. شاعر از محبوبی می‌گوید که با زیبایی‌اش دل‌ها را می‌رباید و اشتیاق و احساسات عمیق عاشقانه را بیدار می‌کند. او به بوسه و ملاقات با محبوبش اشاره دارد که دل را شاداب و پر آرزو می‌کند. همچنین اشاره‌ای به ارتباط با زاهد و رندان دارد که در میکده نوشیدنی‌های عشق را تجربه می‌کنند. در نهایت به زیبایی چشمان محبوب و تأثیر آن بر احساسات اشاره می‌کند و می‌گوید که نگاه او مانند سرمه‌ای است که از خاک برمی‌خیزد و زیبایی و کمال را نشان می‌دهد.