شمارهٔ ۲۵۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)قافیه: رداست۷ بیت

مرد عشق تو به غم همدرد استدردمند تو بلا پرورد است

هر که از درد و رنگی دارداشک او سرخ و رخ او زرد است

بیخیر میفتد آتش خواب استدرد و غم می خورد اینش خورد است

دردمندان به دو رخ پاک کنندکف پا کز ره ن گرد است

هست با درد تو هر فردی راعالمی کز همه عالم فرداست

عشق، بیدرد سری گرم نکردشمع تا سوز ندارد سرد است

چون براند سخن از درد کمالهر که مردست بگوید مرداست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و غم عاشقانه پرداخته و نشان می‌دهد که عشق به دور از غم و درد ممکن نیست. شاعر می‌گوید که هر عاشقی که دردی را حس کند، نشانه‌هایی از آن در چهره‌اش نمایان خواهد شد. عشق واقعی با درد و رنج همراه است و کسانی که از درد دورند، نمی‌توانند عمق عشق را درک کنند. به نوعی عشق را به شمعی تشبیه می‌کند که تا نسوزد، روشنایی ندارد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر کسی که مهربان و با احساس باشد، با درد عاشقانه آشناست و این درد جزئی از عشق است.