شمارهٔ ۲۵۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: تینیست۷ بیت

مرا بی محنت او راحتی نیستکه تا عیشی نباشد عشرتی نیست

بسی دیدم نعیم و ناز عالمز ناز دوست خوشتر نعمتی نیست

بگوخونم بریز از کس میندیشکه خون بی کسان را حرمتی نیست

گناهش مینویسی ای فرشتهترا خود هیچ انسانیتی نیست

به چشمش گر کم از خس می نمایمخسی را این هم اندک عزتی نیست

من ومهرش که در خیل گدایانچو من درویش صاحب همتی نیست

کمال اینجا چه درویشی فروشیکه شاهان را برین در قیمتی نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق از عشق و درد درویشانه است. شاعر می‌گوید که بدون محبت معشوق، آرامش و خوشی‌ای ندارد. او تجربه‌های خوشی و ناز را در این دنیا دیده، اما ارزش واقعی را در عشق می‌داند. همچنین به بی‌احترامی نسبت به انسانیت فرشتگان اشاره می‌کند و بر ناتوانی آنها در فهم درد انسان‌ها تأکید می‌کند. شاعر خود را در میان گدایان می‌بیند و به عشقش به معشوق می‌بالد، اگرچه در بین دارایی‌های دنیا کسی به او توجه نمی‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که معنای واقعی خوشبختی در عشق و انسانیت نهفته است و نه در ثروت و مقام.