شمارهٔ ۲۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ا۷ بیت

حلال باد می خلد و حور زاهد راکه واگذاشت به رندان شراب و شاهد را

مبر ز گردن صوفی قلاده تسبیحگذار تا ببرد گردن مقلد را

ز فکر و ذکر و ریاضت دماغ را خلل استبگیر جام و بمان فکرهای فاسد را

برغم زاهد خود بین چو می کشم از جامبه آبگینه کشم میل چشم حاسد را

مشو به میکده غایب ز چشم پیر مغانکه با مرید نظرهاست پیر مرشد را

عجب که شحنه نگشت از امام واقف ماکه خرج کرد به می وقف های مسجد را

کمال لاف عبادت مزن که چشم بتانبه یک نظر برد از ره هزار عابد را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نقد زاهدان و عابدان می‌پردازد و به زندگی رندانی که به شادمانی و لذت‌جویی می‌پردازند، دقت می‌کند. شاعر به زاهدان که به گریه و عبادت می‌پردازند، می‌گوید که با کنار گذاشتن لذت‌های دنیوی از قافله زندگی عقب مانده‌اند. او به این نکته اشاره می‌کند که تفکر و ذکر زاهدان، تنها موجب حبس فکر و روح می‌شود و بهتر است به جای آن، سراغ عشق و شرافت زندگی بروند. همچنین شاعر از نقش مرشد و رابطه‌اش با مریدان می‌نویسد و به این واقعیت اشاره می‌کند که برخی از اهل دین دچار خودفراموشی و ریاکاری هستند. در نهایت، شاعر بر این باور است که عابدان واقعی، به اندازه یک نگاه از محبوب، ارزشمندتر از اعمالشان نیستند.