شمارهٔ ۲۳۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ننیست۷ بیت

گلی چون سرو ما در هر چمن نیستو گر باشد چنین نازک بدن نیست

به باریکی لبهاش ار سخن هستدر آن سوی میان باری سخن نیست

از آن حلوای لبها صوفیان رابجز انگشت حسرت در دهن نیست

مرا بیمار پرسی آمد و گفتبحمد الله که خونه زیستن نیست

نیاساید شهید عشق در خاکگرش گردی ز کویت به کفن نیست

نشد دل جز میان بار و من گمبه او باشد بنین باری به من نیست

کمال آن مشک مو را نیک دریابکزین آهر به صحرای ختن نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و کمال یک فرد خاص و نادر است که مانند سروی در میان گل‌هاست. شاعر به لطافت و زیبایی چهره او اشاره می‌کند و می‌گوید اگرچه ممکن است دیگرانی نیز باشند، اما هیچ‌کدام به این شدت زیبا و نازک‌بدن نیستند. همچنین به غم و حسرت عاشقانه‌اش اشاره می‌کند که حتی از بوسه‌های آن زیبایی نیز فقط حسرتی برای او باقی مانده است. شاعر از درد و جان‌کندن خود به عشق واقعی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق واقعی در خاک نمی‌آید و وجودش فراتر از مادیات است. این شعر حسرت، زیبایی و عمق عشق را به تصویر می‌کشد.