شمارهٔ ۱۷۹
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: اییخوشاست۷ بیت
سرو ما را قد و بالایی خوش استدیدن آن گل تماشایی خوش است
تا رخش بینیم گو بالا نمایاز آنکه به دیدن به بالایی خوش است
از سر ما پای او شد کوفتهکوفتن صوفی چنین پایی خوش است
سری لب چشمش اشارت می کندکآنچه بادامی است حلوایی خوش است
از سر سوداییان خالی مبادسایه زلفش که سودایی خوش است
کشتن ما گرچه او را آرزوستآرزوی او تمنایی خوش است
گر رود سر هم مرو از جا کمالپای بر جایی چنین جایی خوش است