شمارهٔ ۱۷۲

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: ینترست۷ بیت

زلف تو از غالیه مشکین ترستاشک من از لعل تو رنگین ترست

از شکر انگور سمرقندیانسیب زنخدان تو شیرین ترست

داد ز دستت که ز ترکان مستچشم جفا کیش تو بیدین ترست

گر به مساکین نظری میکنیبر دل من، کز همه مسکین ترست

نسبت خارا نکنم با دلتچون دل بی رحم تو سنگین ترست

گر به سر غمزدگان میرویخاطر من از همه غمگین ترست

گرچه لبت خشک شد از غم کمالچهره ات از دیده خونین ترست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های یار می‌پردازد و به تفاوت‌های احساسات و رنگ‌ها اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید زلف یار سیاه‌تر از غالیه مشکین است و اشک او رنگین‌تر از لعل یار است. همچنین می‌گوید سیب لب یار شیرین‌تر از شکر و حال چشمان یار به مراتب ناامیدکننده‌تر از ترک‌های مست است. شاعر نگران دل خود است که از دل سنگی یار رنج می‌برد و می‌گوید اگر یار به مسکینان توجه دارد، دل او از همه مسکین‌تر است. در نهایت، با وجود غم یار و خشک شدن لب‌هایش، چهره‌اش از همه چیز خونی‌تر و غمگین‌تر است.