شمارهٔ ۱۵۹

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: شاست۷ بیت

دل هر که بیمار او شد خوش استز شادیست پر گرچه غمگین وش است

رود جان چو پیکان به دنبال تیرچو یابد نشانی کز آن ترکش است

بساط شهان زیر پای افکندز خاک درت هر که را مفرش است

سزاوار آهم من از روت دورگنه کار شایسته آتش است

دو چشم و دو ابرو دو زلفت گواستکه نقش تو در نزد خوبی شش است

بود دانه کش هر کجا مور هستولی مور خط لبش دلکش است

بدان لب میازار موری کمالکه آن نیز جان دارد و جان خوش است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف حال و احساسات عاشقانه می‌پردازد. او اظهار می‌کند که دل بیمار عشق خوشحال است، حتی اگر به ظاهر غمگین باشد. جان عاشق به شدت در پی محبوب است و هیچ نشانه‌ای از او نمی‌تواند به دست آورد. همچنین، او به عظمت و مقام محبوب اشاره می‌کند و می‌فرماید که هر کس دور از محبوب باشد، سزاوار آتش عذاب است. چهره محبوب با دو چشم و ابرو و زلفش خود گواهی بر زیبایی است. در نهایت، شاعر به دل‌ربایی لب محبوب اشاره می‌کند که مانند دانه‌ای برای مور، جذاب و خوشایند است.