شمارهٔ ۱۵۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ارست۷ بیت

دل سختت به سندان سخت بارستدهانت را میان بس راز دارست

به آن خاک قدم جان همنشین استبه آن چاه ذقن دل یار غارست

ز بار جور و بار غم نترسممن و آن آستان چندانکه بارست

چو بر گل میخرامی پا نگه دارکه گل را بیشتر زحمت ز خارست

به طاق ابروان در رشته کاریستسر زلفت ولی رخ ساده کارست

که بست آن نقش عارض آفرین بادکه آب دست در وی آشکارست

کمال از گفته خود هرچه داریتخلص های تو بس آبدارست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و پیچیدگی‌های عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر با تشبیه دل به سندان و دهان به رازدار، اشاره به سختی‌ها و رازهای زندگی دارد. او همچنین به قدم زدن بر خاک و یاد یار اشاره می‌کند و از بار غم و رنج نمی‌هراسد. در ادامه به لطافت گل و زحماتی که خار برای آن به وجود می‌آورد، پرداخته و به زیبایی‌های چهره و ابروان محبوب اشاره می‌کند. شاعر در نهایت به کمال کلام و زیبایی تخلص‌ها اشاره دارد و آن‌ها را گوهرهایی ارزشمند می‌داند. این شعر به زیبایی‌های عشق و استقامت در برابر مشکلات می‌پردازد.