شمارهٔ ۱۴۸

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: انیافت۷ بیت

دل در طلبت حیات جان یافتجان از تو بقای جاودان یافت

گم کرده نام و ننگ و هستیتاجست ز نو نشان نشان یافت

در کنه تو خاطر بقین جویخود را عجمی تر از گمان یافت

عقل این قدر از حریم وصلتدریافت که در نمی توان یافت

دریافت نرا هر آنکه خود راسر بر در و رخ بر آستان یافت

طالب به دو دیده نقش او بستمطلوب چو عین شد عیان یافت

در خاک طلب کمال شاباشدر جستی و صد هزار کان یافت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و طلب یاری می‌کند و بیان می‌کند که دل، در جستجوی معشوق، حیات و جان تازه‌ای یافته است. او به دنبال شناخت و درک عمیق از معشوق است و از مراتب معنوی و بی‌نظیر وجود او سخن می‌گوید. شاعر می‌گوید که عشق او را از نام و ننگ و حتی از هستی خود آزاد کرده و در جستجوی معشوق به رازهای درونی و جاودانگی می‌رسد. او تأکید می‌کند که عقل نیز در ارتباط با محبوب، محدودیتی دارد و هر کس که به این درک رسیده، خود را در درگاه معشوق می‌بیند. نهایتاً، شاعر به اهمیت جستجوی معنوی و زیبایی‌های نهفته در عشق اشاره می‌کند.