شمارهٔ ۱۲۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: تدوست۵ بیت

خرابه دل من پر شد از محبت دوستمباد هیچ دلی خالی از مودت دوست

کدام دولت و فرصت نیافت هر که بیافتسعادت شرف وصل بار و صحبت دوست

اگرچه در خور او خدمتی نمی آیدشویم معتکف آستان خدمت دوست

رسد بغایت همت چنانکه دلخواه استرا از زبان و دست و دل من ز شکر نعمت دوست

کمال خسته دل و نامراد و بیحاصلچه باشد ار به مرادی رسد ز دولت دوست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و محبت نسبت به دوست سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دلش از محبت دوست پر شده و آرزو دارد که هیچ دلی از محبت خالی نباشد. همچنین اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به سعادت و موفقیت دست یابد مگر اینکه در کنار دوست باشد. شاعر حتی اگر نتواند خدمتی به محبوبش کند، باز هم می‌خواهد در آستان او باشد و از محبتش بهره‌مند شود. در پایان، او بر این باور است که اگر انسان به مرادش برسد، این همه از نعمت دوستی است که باید شکرگزاری کند.