شمارهٔ ۱۰۵۲

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اکنی۷ بیت

گر زلف خود به فتنه و شوخی رها کنیسرهای ما کشان همه در زیر پا کنی

گفتی نمایمت رخ و کامت ز لب دهملطفیست این و مهر تو اینها کجا کنی

شوخی فراغ از آتش و آبت از آن مدامدر دل مقام سازی و در دیده جا کنی

من آن نی ام که ناله کنم از تو چون قلمگر خود به تیغ، بند ز بندم جدا کنی

بر عاشقان حیب که یک یک جفا کنداز نو به ای رقیب که صد صد وفا کنی

دیدی صفای عارضش ای دیده گریه چیستبعد از صفا به گریه چرا ماجرا کنی

آن خط همیشه مشک خطا خواندن کمالدر یک خط ای عجب ز چه چندین خطا کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که اگر او زلف خود را به فتنه و شوخی رها کند، سرهای عاشقان را زیر پا می‌گذارد. او از معشوق می‌خواهد که زیبایی‌هایش را نشان دهد و لبخند بزند. شاعر به شدت از دوری و جدایی رنج می‌برد و از معشوق می‌خواهد که به او وفا کند و به عاشقان جفا نکند. او به گریه و اندوه حاصل از این جدایی اشاره می‌کند و همچنین به تناقض‌های عشق و زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و از او می‌خواهد تا به اشتباهاتی که در عشق می‌کند، توجه کند. در نهایت او به عشق و عواطف عمیق خود اشاره کرده و خواهان توجه و لبخند معشوق است.