شمارهٔ ۱۰۴۴

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ستهکردی۷ بیت

اگر او یاد من دلخسته کردیدل آه و ناله را آهسته کردی

نیامد بر سرم چون حیف میرفتکه پای نازک از من خسته کردی

به محراب ار بدیدی زاهة آن رویدعای ابرویش پیوسته کردی

کجا پروانه با شمعی نشستیحذر گرز آتش ننشسته کردی

کجا پیش خطش مور سلیمانکه خدمت بامیان بسته کردی

چو بخشش با نبات افتادی و قندالب او کوزهها را دسته کردی

کمال آن پسته لب گر خواستی نقلشکرها در دهان بسته کردی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و دل‌تنگی شاعر برای محبوبش می‌پردازد. شاعر از درد دل و ناله‌هایش می‌گوید و احساس می‌کند که محبوبش او را رنجانده است. او از زیبایی محبوبش و تأثیر آن بر دعا و دعای خود یاد می‌کند و از ناامیدی و دوری او غمگین است. همچنین به توصیف‌هایی از علاقه و وابستگی خود به محبوبش اشاره می‌کند، از جمله تشبیه خود به پروانه‌ای که به دور شمع می‌گردد. شاعر در نهایت از شیرینی ارتباط با محبوب و احساس خوشایند ناشی از آن سخن می‌گوید، در حالی که تأکید بر زخم‌هایی دارد که عشق به او بر دلش زده است.