شمارهٔ ۱۰۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اناست۷ بیت

به مکر و حیله برای دسترس چه امکان استکه همچو سرو بلندش هزار دستان است

درون پرده رخ او هزار سینه بسوختنعوذ بالله از آن آتشی که پنهان است

بر آستان نو تنها نه اشک غلطف و بسبه خون و خاک سرو دیده نیز غلطان است

ز گریه بر سر مردم یقین که خانه چشمفرو رود شب هجران ز بس که باران است

اگر شکست ز نیرت به دیده پیکانینهاده دیده دیگر برای تاوان است

چو از لب تو حدیثی به گوش جان برسیددلم ز دست برفت و حدیث بر جان است

ز شوق روی تو ذوقی است در حدیث کمالچو عندلیب که از شوق گل خوش الحان است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و شوقی عمیق به معشوق است. شاعر با استفاده از تشبیهات و تصاویر زیبا، به وصف حالت‌های درونی خود و احساساتش می‌پردازد. او به بلندی و قدرت معشوق اشاره می‌کند و عمق عشق خود را به تصویر می‌کشد. در این عشق، اشک‌ها و احساسات صادقانه‌ای وجود دارد که نشان‌دهندهٔ درد ناشی از دوری است. همچنین، شاعر به یادآوری صحبت‌های معشوق و تاثیر آن بر قلبش می‌پردازد و در نهایت، شوق و ذوق ناشی از عشق را با زیبایی و شیرینی آواز پرنده‌ای تشبیه می‌کند.