شمارهٔ ۱۰۲۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: منمیدهی۷ بیت

دل می کنی جراحت و مرهم نمیدهیعیسی دمی و آب به آدم نمیدهی

داروی جان ز حقه لبهات میدهدبا جان خسته چاشنی هم نمیدهی

کوی تو کعبه و لب لعل تو زمزم استآبی چرا به تشنه زمزم نمیدهی

دست رقیب نیز به آن لب نمی رسدباری بدیو شکر که خانم نمی دهی

وردم دعای نسبت به محراب ابروانکز درد و غم وظیفه من کم نمیدهی

نامحرمان کجا بحریم نور را برندچون را در آن مقام به محرم نمیدهی

زیبد گدانی در دلبر ترا کمالکان سلطنت به ملک دو عالم نمیدهی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلتنگی و رنج خود می‌گوید و کنایه به عشق و محبوب دارد. او از محبوبش می‌خواهد که به او مرهمی برای جراحت‌های دلش بدهد و از او آبی برای رفع تشنگی‌اش فراهم کند. شاعر به زیبایی‌های محبوب اشاره می‌کند و نسبت به محبت و پذیرش او احساس کمبود دارد. او همچنین به اهمیت و جایگاه خود در دل محبوب اشاره می‌کند و از او تقاضا می‌کند که بیشتر به او توجه کند. در نهایت، شاعر با احساس ناامیدی از وضعیت خود، از محبوب می‌خواهد که توجه بیشتری به او داشته باشد.