شمارهٔ ۱۰۲۶

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابشکردی۷ بیت

دل که سودای تو می پخت کبابش کردیبود غمخانه دیرینه خرابش کردی

دیده کز گریه بسیار تهی گشت ز اشکاز لب و عارض تره باز پر آبش کردی

بر سرشکم ز تو افتاد مگر عکس سهیلزانکه غلطیده تر از در خوشابش کردی

چشم خونریز تو در کشتن صاحب نظرانداشت در سرکه کنند نار عتابش کردی

ناوک غمزه نو سوی دل غمزدگانتیز تر رفت ز پیکان چو شتابش کردی

نشد از رحمت نو عاشق صادق نومیدسالها دور ز خود گرچه عذابش کردی

پیش رندان همگی عیب نو پوشید کمالخرة زهد که رنگین بشرابش کردی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از دل‌باختگی و تاثرات خود در برابر معشوق سخن می‌گوید، به‌طوری که عشق او همچون کبابی داغ روحش را می‌سوزاند. او از غم و درد ناشی از عشق یاد می‌کند که چشمانش را خشک و ناکام کرده و در عین حال زیبایی معشوق را به تصویر می‌کشد، به‌ویژه با توصیفاتی از عشق و جذابیت‌هایش که حتی بر عقل و نظر دیگران تاثیر می‌گذارد. در این شعر، شاعر به احساس ناامیدی، دلتنگی و در عین حال امید به رحمت عشق پرداخته و در نهایت دیدگاه‌های رندانه و زهد را نیز مورد انتقاد قرار می‌دهد.