شمارهٔ ۱۰۱۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ایتی۷ بیت

دارم ز ابروان تو چشم عنایتیکز نازم ار کُشی، نکنندم حمایتی

چشم تو بیگه کش و من زنده همچنیناز غمزه تو نیست جز اینم شکایتی

بیرون از آن که بی‌تو نخواهم وجود خویشاز بنده در وجود نیاید جنایتی

رویت که آیتیست ز رحمت بر ابروانزاهد چو دید خواند به محراب آیتی

آنی که دارد آن مه و این غم کزو مراستآن غایتی ندارد و این هم نهایتی

پیش رقیب قدر سگ کو شناختمکو می‌کند به قدر گدا را رعایتی

گر بر درت رقیب گدا باش با کمالغوغا بود دو پادشه اندر ولایتی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذبه ابروان محبوبش اشاره می‌کند و از تأثیر عواطف و زیبایی او بر زندگی‌اش می‌گوید. او بیان می‌کند که بدون وجود محبوب، نمی‌خواهد وجود داشته باشد و غم عشق او را آزار می‌دهد. شاعر به قدرت و شکوه چهره محبوبش که بر دل زاهدان نیز تأثیر می‌گذارد، اشاره می‌کند و از وضعیتش در برابر رقیبانش صحبت می‌کند. او به مقایسه خود با دیگران می‌پردازد و احساس می‌کند که عشق او بی‌پایان و بی‌نهایت است. در نهایت، شاعر به پادشاهی و مقام خود و فضای رقابتی عشق می‌پردازد.