شمارهٔ ۱۰۱۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: مباشی۶ بیت

خرم آن دم که توأم مونس و همدم باشیمن بغمهای تو دلتنگ و تو خرم باشی

گر کنی پرسشم اندیشه رنجوری نیستچه از آن درد نکوتر که تو مرهم باشی

عجب آید همه کس را ز تو ای رشک پریکه بدین لطف تو از طینت آدم باشی

تا کسی بر من مفلس ننهد تهمت گنجبه از آن نیست که در صحبت ما کم باشی

ملک دل گیر که شاه رخت آورد خطیکه به حسن از همه خوبان تو مقدم باشی

غم هجران سبب راحت وصل است کمالدولت وقت نو گر شاد بدین غم باشی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از حالتی سرشار از عشق و دلتنگی صحبت می‌کند. شاعر آرزو دارد که معشوقش همیشه در کنار او باشد و از غم‌های یکدیگر مطلع باشند. او تأکید می‌کند که بودن معشوقش در کنار او، به او آرامش می‌دهد و او را از دردهایش نجات می‌دهد. همچنین اشاره می‌کند که هرکس از زیبایی و لطف معشوقش شگفت‌زده است و او را برتر از سایرین می‌داند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که حتی غم جدایی می‌تواند به نوعی لذت و خوشی بیاورد، چرا که لحظه‌های وصال را ارزشمندتر می‌کند.