شمارهٔ ۱۰۱۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انکنی۷ بیت

چه موجب است که هیچ التفات ما نکنیترحمی به غریبان بینوا نکنی

به دشمنان مخالف بسر بری باریبه دوستان وفادار جز جفا نکنی

چو کام ماندهی ز آن دهان بگو با ماکه این مضایقه با دیگران چرا نکنی

نو پادشاه جهانی و ما گدا چه سببکه التفات به حال من گدا نکنی

به وعده چند دهی انتظار وصل مراچو حاجت دل بیچاره ای روا نکنی

ثواب کار من است آنکه بر نشانه دلبه نوک غمزه کشی ناوک و خطا نکنی

کمال دل شده بیگانه شد ز خویش و هنوزتو همچنان به وصال خود آشنا نکنی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به معشوق می‌گوید که چرا به بندگان و غریبان بی‌نوا توجهی نمی‌کند و به جای محبت به دوستان، به آنها جفا می‌ورزد. او از معشوق می‌خواهد که اگر از آن دهان کام می‌گیرد، علت مضایقه‌اش با دیگران چیست. همچنین می‌گوید که او نو پادشاه است و او فقط یک گداست، پس چرا به حال او توجه نمی‌کند. شاعر به ناامیدی از وعده‌های معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به دل بیچاره‌اش توجه کند. در نهایت، او از کمال دل خود می‌گوید و اینکه هنوز معشوق به وصال نزدیک نشده است.