شمارهٔ ۱۰۱

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: اناست۷ بیت

بر دو رخ من در جوی خون که روانستاز تو مرا سرخ رونی در جهان است

نیست کسی در پناه عشق تو ما رادرد تو با جان و دل وظیفه رسان است

روز و شبم سوز وکش چو شمع که عاشقسوخته این مراد و کشته آن است

بر قدمش سر همی نه ای دل و میروتا نکنی پی غلط که راه همان است

جز غم روی نو بر دلم ز ضعیفیا گر همه برگ گل است بار گران است

دیده بر آن پای سودنم نگذارندباری ازین سود دوست را چه زیان است

کیست کمال این که با تو در سخن آیدجنس سخن های تونه حد زبان است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عواطف عمیق خود در عشق و درد ناشی از آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق معشوقش، نه تنها روی او را Red می‌کند بلکه در تمام زندگی‌اش نفوذ دارد. هیچ‌کس در پناه این عشق نیست و او به شدت به احساساتش وابسته است. روز و شب او مانند شمعی سوزان است که در عشق سوخته، و او نسبت به معشوقش وفادار است. شاعر تأکید می‌کند که نباید از راه عشق منحرف شود و به غم و رنجی که از محبت به معشوق دارد، اشاره می‌کند. همچنین، او به این نکته اشاره دارد که صحبت از عشق با دیگران ممکن نیست و تنها خود عشق است که می‌تواند آن را درک کند.