شمارهٔ ۱۰۰۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اری۷ بیت

تو چشم آنکه حق بینی نداریوگر نه هرچه بینی حق شماری

مکن بب غریق ای زاهد خشککزین دریا تو چون خس در کناری

از احوال درون دردمندانچگویم با تو چون دردی نداری

ز ابرویش چه روی آری به محرابنماز ناروا تا کی گزاری

دلا از ما بگو با چشم گریانچو با عنایت کرد باری

نثار خاک آن در از در و لعلبه بار ای کان گوهر تا چه داری

کمال آن خاک نعلین ار کنی تاجز درویشی بشاهی سر برآری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی دیدگاه‌های مختلف درباره حقیقت و درک آن می‌پردازد. شاعر به زاهدی اشاره می‌کند که از حقایق دنیای اطرافش غافل است و نمی‌تواند زیبایی‌ها و حقیقت را درک کند. او به زاهد می‌گوید که نباید به خود مغرور باشد، چرا که دریا و حقیقت گسترده‌تر از آن است که کسی در کنار آن مانند ملی‌دانه‌ای بی‌خبر بماند. همچنین، شاعر از دردمندان می‌گوید و فهم دردهای آنها را پیش از آن که خود طعم آن را بچشد، غیرممکن می‌داند. با اشاره به عبادت، او یادآور می‌شود که نمازی که بدون درک و توجه به حقیقت باشد، بی‌ارزش است. در نهایت، شاعر به ارزش و زیبایی خاک یک معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که آن خاک می‌تواند از درویشی به شاهی ارتقا پیدا کند. بنابراین، درک و توجه به حقیقت، کلید کمال و نمو است.