شمارهٔ ۷۵
گرچه تو حقیری و گناه تو عظیم استنومید نباشی که خداوند کریم است
گو عذر به پیش آر که بر عذر گنه درّچون گوش بگیرد همه گویند یتیم است
از محدث تقصیر چه غم اهل گنه راچون لطف تو عام است و عطای تو قدیم است
بیم است و امید از تو در این ره همه کس رالیکن چو امید از کرم توست چه بیم است
گر رحم کند یار عجب نیست خیالیآری نشنیدی که کریم است و رحیم است