شمارهٔ ۷

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اختمارا۵ بیت

چون نی اگر چه عمری خوش می نواخت ما رادیگر نمی شناسد آن ناشناخت ما را

صرّاف عشق در ما قلبی اگر نمی دیددر بوتهٔ جدایی کی می گداخت ما را

ای دل مساز ما را بی او به صبر راضیزیرا که این مفرّح هرگز نساخت ما را

دل در طریق وحدت از نیستی نزد دمدر راه عشقبازان تا در نباخت ما را

با سوز او خیالی چون عود ساز و خوش باشکآخر چو چنگ روزی خواهد نواخت ما را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره جدایی و عشق بیان شده است. شاعر اشاره می‌کند که اگرچه نی (نماد موسیقی و احساس) در گذشته ما را شاد کرده، اما اکنون فراموش شده و ما را نمی‌شناسد. همچنین، در مورد صراف عشق سخن می‌گوید که اگر قلبی در ما نمی‌بیند، جدایی به ما صدمه می‌زند. شاعر از دل می‌خواهد که بدون معشوق، به صبر راضی نشود، چون این صبر هیچ آرامشی به او نمی‌دهد. در نهایت، به اهمیت عشق و وحدت اشاره می‌کند و از سوز و شوق آن چون عود صحبت می‌کند تا نشان دهد که عشق می‌تواند باز هم ما را شاد کند.